دبورا هاول از مسوولان روزنامه واشنگتن پست بر این باور است که خبرنگاران محور اصلی عملیات اطلاع رسانی هستند و "بدون وجود گزارشگران خوب، جامعه به اخبار و اطلاعات مورد نیاز برای سرپا نگهداشتن یک دموکراسی دسترسی نخواهد داشت." به نوشته خانم هاول گزارشگران خوب دارای ویژگی های مهمی هستند که یعضی از آنها عبارتند از کنجکاوی بی پایان، نیاز به درک رخدادها، تعهد، توانایی پیگیری اتفاق ها با استفاده از سرنخ های نه چندان مهم و قابلیت متمایز کردن اطلاعات متناقض. به گفته خانم هاول، کنجکاوی و هوشمندی از صفاتی است که خبرنگاری را به یک امر ذاتی تبدیل کرده است. آیا شما با این نظر موافق هستید؟‌ یا این که همه افراد می توانند به طور اکتسابی مهارت های لازم را برای تبدیل شدن به یک گزارشگر خوب به دست بیاورند.

روز به روز شاهد حضور بیشتر جوانان علاقمند به روزنامه نگاری هستیم که برای ورود به این حرفه به طور رایگان برای رسانه ها گزارشگری می کنند. به تازگی دو روزنامه نگار شهروند که گزارش هایشان را برای سی ان ان می فرستادند، به موفقیت های قابل توجهی دست پیدا کردند:‌ یکی از آنها در یک رسانه محلی کار پیدا کرد و به دیگری بورس تحصیلی اعطا شد. آیا کار داوطلبانه و رایگان برای علاقمندان ورود به دنیای روزنامه نگاری مفید است؟ آیا این نوع کار کردن، به دنیای حرفه ای روزنامه نگاری آسیب می زند؟ نظر شما چیست؟

فناوری های جدید امکان پوشش خبری بسیاری از رخدادها را به وسیله تلویزیون، رادیو و اینترنت ارتقا داده است ولی همچنان شاهد این هستیم که بعضی از موضوع ها در پوشش خبری رسانه ها لحاظ نمی شود. نیکولاس کریستوف، ستون نویس روزنامه نیویورک تایمز در مطلبی به بی توجهی رسانه ها به مسائل مربوط به بهداشت عمومی مانند بیماری مالاریا پرداخت. به نوشته آقای کریستوف گویی مرگ میلیون ها نفر در اثر ابتلا به مالاریا اهمیت خبری ندارد. خوانندگان این مطلب در واکنش به آن از موضوع های دیگری مانند مرگ و میر مادران باردار، آلودگی آب در بسیاری از نقاط جهان و مشکلات کشاورزی به عنوان دیگر مطالب فراموش شده در پوشش خبری رسانه ها نام بردند. شما چه فکر می کنید؟‌ به نظر شما رسانه ها به چه موضوع هایی اصلا توجه نمی کنند و به چه موضوع هایی بیش از اندازه می پردازند؟

با توجه به مشکلات اقتصاد جهانی، بسیاری از رسانه های دنیا در حال کاهش هزینه های "زاید" هستند. آموزش، کنفرانس و سمینار از بودجه سازمانهای خبری حذف می شود و خبرنگاران از بیم از دست دادن شغل خود کمتر به سراغ آموزشهای بیرون از محل کار می روند. پاتریک باتلر، معاون برنامه ریزی در مرکز بین المللی روزنامه نگاران می گوید دریافت مجوز بورس های خارجی برای روزنامه نگاران آمریکایی دشوارتر شده است. در عین حال در زمانی که صنعت رسانه با شتاب زیادی تکامل می یابد، خبرنگاران باید بیش از هر زمان دیگری بازآموزی شوند تا بتوانند یک محیط خبری سالم و پویایی کار کنند. در کشور شما چگونه است؟ آیا آمادگی حرفه ای و علمی روزنامه نگاران به خاطر مشکل بودجه در خطر است؟

در دوره ای که هر کسی می تواند رسانه خود را داشته باشد و مطالبش را به اطلاع جهانیان برساند، عنوان روزنامه نگار به چه کسی تعلق می گیرد؟ به طور سنتی روزنامه نگار کسی است که در ازای دریافت دستمزد آثارش در مطبوعات و رسانه های دیداری و شنیداری منتشر می شود. دن گیلمور، نویسنده آمریکایی در سایت سالون به این نکته اشاره کرده است که همه افرادی که در اینترنت به نحوی در حال انتشار مطلب هستند، اگر می خواهند روزنامه نگار به حساب بیایند باید مجموعه ای از استانداردها و ضوابط این حرفه را رعایت کنند. نظر شما چیست؟ آیا می توان به هر کسی که مطلبی را در اینترنت منتشر می کند، روزنامه نگار گفت یا این که این لفظ حتما باید به کسانی اختصاص داشته باشد که برای سازمان های خبری کار می کنند؟

روزنامه نگاران در جوامع مختلف ممکن است مورد تهمت و افترا قرار گیرند یا گروه های صاحب نفوذ و مقام های دولتی به آنها ناسزا بگویند. دالیا العقاد، روزنامه نگار مصری به تازگی در توییتر این سوال را مطرح کرده است که در چنین مواقعی روزنامه نگار چه واکنشی باید نشان دهد. نظر شما چیست؟‌ اگر در خیابان اعضای گروه های ارعاب کننده به شما ناسزا بگویند یا منابع دولتی به شما توهین کنند، چه واکنشی نشان خواهید داد؟

رسانه های معتبری مانند روزنامه نیویورک تایمز و رادیوی ملی عمومی آمریکا (ان پی آر) به تازگی در بررسی صحت گفته های نقل شده در گزارش های خود بی دقتی کرده اند و مطالب نادرستی را درباره موضوع های جنجالی مانند سقط جنین یا اختلاف های گروه های سیاسی به اطلاع مخاطبان خود رسانده اند. چقدر با این موضوع برخورد داشته اید؟ آیا دقت در صحت اخبار فدای سرعت، ترس یا شلختگی روزنامه نگاران می شود؟

لوییس بوتیو، یکی از مدیران ارشد مرکز بین المللی روزنامه نگاران به تازگی در یک میزگرد درباره امنیت روزنامه نگاران در آمریکای لاتین گفت:‌ "هیچ گزارشی ارزش جان روزنامه نگار را ندارد. هر چند که گاهی به خطر انداختن جان برای رسیدن به حقیقت ضروری است." به گفته آقای بوتیو، به رغم همه خطرات، سازمان های رسانه ای چندانی از استراتژی ارزیابی خطر و آموزش روزنامه نگاران برای مقابله با آن برخوردار نیستند. نظر شما چیست؟ آیا سازمان های رسانه ای در زمینه حفاظت از جان کارکنان خود کم کاری می کنند؟ آیا شما احساس امنیت ندارید‌؟

مجله اکونومیست در یک ماه گذشته با برگزاری جلسه های گفت و گوی آنلاین بحث هایی را درباره وضع کنونی و آینده روزنامه نگاری برگزار کرده است. این مجله به این نتیجه رسید که اینترنت روزنامه نگاری برای به سوی پیشرفت سوق داده و نه پس رفت. نظر شما چیست؟