رسانه ها به طور فزاینده ای به زندگی خصوصی سیاستمداران و مسوولان دولتی توجه نشان می دهند. گفته می شود افشاگری مطبوعات در جهت منافع عمومی است ولی به طور کلی متمایز کردن مسوولیت رسانه ها در پرداختن به این مسائل با شایعه پراکنی و پرداختن به زندگی خصوصی افراد کار آسانی نیست.

 بسیاری از کشورهای در حال توسعه که برای حکومت قانون و دموکراسی مبارزه می کنند ، لزوما از آزادی مطبوعات برخوردار نیستند و به آن اهمیت نمی دهند.   در حالی که انتخابات دموکراتیک در کشورهایی مانند پاکستان ، نیجریه و روسیه انجام گرفت ، رسانه ها در این کشورها عموما تحت سانسور دولتی هستند.  تا چه حد دموکراسی در این کشورها رعایت می شود؟

در کشورهای که رسانه ها آزاد نیستند و مطبوعات مستقل زیر فشار دولت هستند، بسیاری از روزنامه نگاران برای تهیه گزارش های خود دچار مشکل می شوند. در این کشورها خودسانسوری به شیوه بقای روزنامه نگاران تبدیل شده است.

اینترنت و وبلاگ ها در کشورهایی که رسانه ها به شدت در آنها سانسور می شوند، به وسیله اصلی دریافت خبر تبدیل شده اند. در ابتدا، وبلاگ نویس ها در مقابله با سانسور دولتی خیلی موفق بودند ولی بعضی حکومت ها روش مقابله با آنها را پیدا کرده اند و وبلاگ های خود را راه اندازی کرده اند.

چگونه می توان به راست و دروغ بودن مطالب وبلاگ ها پی برد؟ از کجا بفهمیم یک وبلاگ واقعی است و یا به دولت تعلق دارد؟

خبرگزاری فرانسه  ( آ اف پ) اعلام داشت که دیگر اجازه استفاده از ویکپیدیا و فیس بوک را به خبرنگاران خود نمی دهد.  استاندارد منابع آن لاین چه باید باشد؟ آیا سازمان خبری شما استفاده از ویکپیدیا را مجاز می داند؟  آیا این نوع منابع می توانند صحیح و بدون غرض باشند؟  

بعضی از خبرنگارانی که در این زمینه فعالیت می کنند می گویند که مدارس خبرنگاری از تکنیک های مدرن و دنیای دیجیتال استفاده نمی کنند و با زمان جلو نرفته اند.  آیا در این عرصه این مدارس می توانند با تکنیک های جدید خود را وقف دهند و یا خبرنگاران ، نویسندگان و سردبیران خوبی را  برای آینده تربیت کنند؟ آیا انها با چالش هایی که در مقابلشان است آمادگی دارند؟ تجربه شما در دانشکده خبرنگاری چه بوده است؟