گزارشگری طیف وسیعی از انگیزه برای نوشتن گرفته تا اکتشاف علمی و خلق یک اثر هنری را میتواند شامل شود. برای مثال اردشیر محصص کاریکاتور های خود را نوعی گزارش قلمداد میکند. من هم براین عقیده هستم که گزارشگری چه از راه نوشتن و یا از طریق تصویر و صداو یا ترکیبی از همه اینها در واقع یک پروسه مکاشفه و آگاهی conciousness دو طرفه برای گزارش دهنده و هم مخاطب اوست. من این تجربه را ابتدا از طریق ترجمه کتاب و نوشتن مقالات و گزارش برای روزنامه ها و بعدها از طریق عکس و کرافیک کامپیوتری در وب سایت های خبری نظیر صدای آمریکا سایت سیمرغ و سایت های سیاسی و اجتماعی دیگر انجام داده ام. اگر کشف حقیقت و حضور در لحظه به مفثابه ناظر بی طرف و لذت آگاهی را منبع و مقصد گزارشگری قبول کنیم بافتن وسیله اگر چه امری مهم و ضروری است ولی تابعی از آن بیش نیست. بنا بر این انتخاب ابزار برای بیان گزارش بسته به شرایط شحص و محیط اوست.

علاقه به هیجان و جذابیت حرفه روزنامه نگاری باعث شد روزنامه نگار شوم. پس از ورود به این حرفه متوجه اهمیت آن در جامعه شدم و به این کار بیشتر علاقمند شدم. امروز هم پس از ۱۵ سال اصلا از انتخابم ناراضی نیستم.

روزنامه نگار شدم چون فکر می کردم با انتشار واقعیت ها و انعکاس مشکلات می توانم به پیشرفت کشورم کمکم کنم. می خواستم شهروند مفیدی باشم. حیف دهنم را زود به هم دوختند و دست هایم را شکستند.

اطلاع رسانى و آگاهى رسانى به قصد رشد فرهنگ در جامعه, ورود به مباحث فكرى به قصد پيشرفت تفكر فردى. mani.tehrani@gmail.com